Waarde landgenoten en vrienden,
De wereld die wij willen is een Vlaanderen
verlost van velerlei onvrijheid en bevoogding,
weer vaderhuis voor zijn verstrooide kinderen
De wereld die wij willen is Europa
uit zoveel eeuwen ongeduld verzameld
en toegezegd aan wie geen wanhoop kennen.
(uit A. van Wilderode, De wereld die wij willen)
Wij delen dezelfde droom : een onafhankelijk Vlaanderen in een Europese statenbond. Die droom komt dichter omdat steeds meer mensen gaan inzien dat dit de beste keuze is, dat dit vandaag zelfs een noodzakelijke keuze is.
Een onafhankelijk Vlaanderen is net zomin als een Europese statenbond een doel op zichzelf. Het is een middel om vrijheid en vrede te brengen, welvaart en zekerheid, inspraak en kulturele ontplooiing. Dit zijn universele menselijke waarden. Zij worden evenwel niet waargemaakt door eenvormigheid op te leggen, maar door elke mens, elk volk en elke beschaving een eigen ruimte te geven om zich met wederzijds respekt voor de ruimte van de anderen te ontplooien.
De vorm, die die ruimte moet krijgen is niet overal en altijd dezelfde. Volkeren zijn soms verspreid geraakt of tot minderheid geworden in eigen land. Naties hebben zich gevormd doorheen een geschiedenis, die niet tot één faktor kan worden herleid. Men hoede zich dan ook voor simplismen en verabsolutering. Maar omgekeerd getuigt het van domheid of kwade trouw als men niet wil inzien dat vandaag de dag een onafhankelijk Vlaanderen in een Europese statenbond niet alleen, zoals Frans Crols heeft aangetoond, een faktor van welvaart is, maar ook een politieke en demokratische noodzaak.
Het is een demokratische noodzaak de soevereiniteit te verschuiven van het Belgische naar het Vlaamse en Waalse vlak, omdat demokratie niet kan werken zo er geen gemeenschappelijk veld is van publieke opinie, waarin een gezamenlijke wil kan worden gevormd. Dit veld bestaat in België niet : de Vlamingen laten zich niet meer bevoogden en de meeste franstaligen zijn - onder meer door hun onwil om de taal van de Vlaamse meerderheid te kennen - mentaal van Vlaanderen afgescheiden. Zij zijn het die opnieuw, zoals in 1830, het separatisme verspreiden.
Het is een demokratische noodzaak dat een einde wordt gemaakt aan het Belgische kontrafederalisme, waarin elk beleid kan worden geblokkeerd door de onwil van één enkele Gemeenschap die nochtans maar een minderheid vormt.
Het is een demokratische noodzaak dat een einde wordt gemaakt aan een systeem waarin de Vlaamse meerderheid wordt gefnuikt, terwijl wij niet vragen onze wil aan de Walen op te leggen. Wij vragen enkel wat wij ook hen gunnen : een doelmatig en dienstbaar beleid in eigen land te kunnen voeren.
Het is een demokratische noodzaak om strukturen te stoppen waarvan men de ondoorzichtigheid opzettelijk in stand houdt omdat transparantie steeds meer scheeftrekkingen ten nadele van Vlaanderen laat aan het licht komen.
Het is noodzakelijk voor een goed werkende demokratie dat men een land heeft waarmee men zich voldoende kan vereenzelvigen. Ik wil een land waarin eindelijk het normale civisme kan ontstaan, dat door de eeuwen van vreemde overheersing in Vlaanderen nog steeds te zeer ontbreekt.
In een Europese statenbond is het een politieke noodzaak voor Vlaanderen om staat te zijn, omdat in Europa enkel staten tellen, omdat Vlaanderen zolang het geen staat is daar geen stem heeft zonder instemming van de franstaligen, en zijn belangen daar dus door de Belgische schoonmoeder niet worden verdedigd. Het zijn nochtans de kleinere kulturen, die die inspraak het meest behoeven. De europeanisering maakt een Vlaamse staat dus niet minder, maar juist méér noodzakelijk.
Een onafhankelijk Vlaanderen is een noodzaak omdat een kultuur van kleiner getale internationaal maar wordt geëerbiedigd wanneer zij ook een eigen staat vormt. Zolang België bestaat, denkt de wereld te doen te hebben met één tweetalig land in plaats van twee ééntalige en zal het ons recht op ontplooiing van de eigen kultuur en de voor de bescherming daarvan vereiste taalwetgeving niet verstaan.
Onafhankelijkheid alleen is geen voldoende voorwaarde voor een goed werkende demokratie, ekonomische welvaart en kulturele rijkdom. Vlaanderen moet een huis zijn met vele kamers. Wij Vlamingen moeten werken aan ons civisme, aan een versterking van de lokale autonomie, aan verrijking van onze kultuur door versterking van het eigene en uitwisseling met het andere. Maar dit alles vereist een normale relatie tot zijn land, die er maar kan komen als wij ook een normaal land hebben. Daarom vechten wij -" zolang ons hart nog slaat - tot het vaderland bestaat - waarin straks (onze) zonen - beter zullen wonen" (A. van Wilderode)
In een tijdperk van groeiende Europese en mondiale uitwisseling is onafhankelijkheid geen achterhaald ideaal. Ze is noodzakelijk om gelijkberechtigd deel te zijn van de internationale gemeenschap. Als Vlaanderen erin slaagt onafhankelijk te worden zal het een baken zijn voor vandaag miskende of onderdrukte volkeren. Met hen solidair te zijn, zijn wij aan onze voorouders verplicht. Vlaamse vrienden, toon dat onafhankelijkheid en grootmoedigheid samengaan.
Waalse vrienden, laat ons de wereld tonen
dat onze volkeren elkanders zelfbeschikkingsrecht eerbiedigen
en in vrede de ander zijn eigen land gunnen. Niet het recht der
volkeren om over hun eigen lot te beschikken maar de miskenning
van dit leidt tot humanitaire rampen. Enkel het wederzijds respekt
voor elkanders autonomie en ruimte - waarvan de vorm moet afhangen
van de omstandigheden - kan een duurzame vrede waarborgen.
Vrijtekening : informatie op deze bladzijden is geen officiële KU Leuven informatie en kan geen aanleiding geven tot enige aanspraak jegens de auteur of verstrekker.
Disclaimer: Information provided here does not reflect official KU Leuven viewpoints nor gives rise to any claim against the author or provider