Waarde landgenoten,
Inleiding
Vorig jaar te Antwerpen vierden we de herwonnen
Godsvrede in de Vlaamse Beweging.
Vorig jaar droegen we voor het eerst gemeenschappelijk, met de
verscheidene stromingen in de Vlaamse Beweging, ons projekt "Vlaanderen,
Staat in Europa" uit.
Vandaag verwelkom ik U allen als landgenoten in onze Vlaamse hoofdstad Brussel.
Vorig jaar riep ik U op: "Vrees niet en wees niet bang. Trek op en neem uw land in bezit".
Vandaag stel ik vast dat onze tegenstanders te Brussel er blijkbaar al niet meer gerust in zijn, want zij hebben getracht deze bijeenkomst te verhinderen.
Maar de Vlaamse staatswording verhinderen, daartoe zijn zij niet meer bij machte. Het enige wat dat nog verhindert is ons eigen minderwaardigheidskomplex, ons eigen gebrek aan ambitie.
Vlaamse troeven
Vlaanderen is in staat staat te zijn, dat is de eerste boodschap van vandaag. Het beantwoordt aan alle voorwaarden. Wij vieren vandaag onze Vlaamse troeven. Ik citeer er enkele uit de jongste studie van het Vlaams Ekonomisch Verbond : talenkennis, arbeidsethos, sterk onderwijs, gezond ekonomisch weefsel, aardrijkskundige ligging
Uitdagingen voor Vlaanderen
Maar aan de vooravond van de eenentwintigste eeuw staat Vlaanderen ook voor grote uitdagingen.
We staan voor een ekonomische uitdaging : onze welvaart behouden in een tijd waarin de bescherming van ekonomische grenzen grotendeels wegvalt en de wereldwijde mededinging weliswaar grote kansen maar ook grote gevaren in zich draagt.
We staan voor een ekologische uitdaging : de voortgaande roofbouw op natuurlijke rijkdommen wereldwijd en te weinig milieuzorg in Vlaanderen zelf.
We staan voor een demografische uitdaging : de vergrijzing van onze bevolking. Het Oude Westen wentelt zich in zijn welvaart en is daardoor niet meer bereid om zelf het leven door te geven, en zo de gemeenschap die onze voorouders hebben uitgebouwd in stand te houden, noch om struktureel te verhelpen aan de oorzaken van de bevolkingsgroei elders. Ons aandeel in de bevolking in België zowel als de wereld slinkt duidelijk en daarmee ook onze macht.
We staan voor sociale uitdagingen : de dualisering van de samenleving, het fragmenteren van het sociaal weefsel, verval van de sociale en kulturele kohesie, groeiende onveiligheid, bedreiging van de kwaliteit van het leven.
We staan voor kulturele uitdagingen : onze kultuur niet laten verschralen, onze taal hoog houden en de kulturele diversiteit in Europa en in de wereld versterken. We staan voor de uitdaging om de vrede te handhaven.
We staan voor politieke uitdagingen : in
eigen land een levendige demokratie instandhouden, internationaal
een stem hebben, en het demokratisch deficit in Europa bestrijden.
Vlaamse zwakten en noden
IIn het licht van die uitdagingen dienen we ons ook bewust te worden van onze zwakten.
Volgens de genoemde studie van het VEV zijn deze vooral kultureel-institutioneel.
We lijden aan een minderwaardigheidskomplex,
een beschaamde identiteit, een gebrek aan gezamenlijk zelfbewustzijn.
We lijden aan korte-termijn-denken en gebrek aan ambitie.
We lijden aan de slechte werking van het federale overheids-apparaat.
We lijden aan de politisering van te veel maatschappelijke sektoren,
en de keerzijde ervan, dat ook de politiek zijn echte rol niet
kan spelen.
We lijden aan het kwalijke imago van België in het buitenland.
We lijden bovenal aan een vadsigheid die ons de noodzaak van echte
vernieuwing niet doet inzien.
Kortom, wij leven niet in goede staat.
We lijden aan de belgische ziekte.
We hebben nood aan beter bestuur en meer
decentralisatie,
aan meer milieuzorg en oog voor duurzame ontwikkeling en volksgezondheid,
aan meer demokratie,
aan meer bereidheid het leven en onze kultuur door te geven,
aan meer innovatie en permanente vorming,
aan meer openheid op de wereld,
aan meer sociale kohesie en minder uitsluiting,
aan meer vertrouwen en minder regelneverij.
De blinde vlek
Heeft de Vlaamse Beweging daarvoor in het verleden te weinig oog gehad ? Ik denk het niet. De Vlaamse Beweging bestaat uit vele geledingen; vele daarvan hebben elk naar eigen inzicht en vermogen daaraan gewerkt.
De Vlaamse Beweging mag niet blind zijn voor de genoemde uitdagingen, zwakten en noden. Maar als geheel heeft zij vooreerst een specifieke verantwoordelijkheid te wijzen op een grote blinde vlek bij de eigen burgers, de eigen media en de eigen politici.
"Luister jullie doven, jullie blinden,
kijk toe en zie (...)
U hebt veel gezien,
maar u hebt het niet onthouden,
uw oren waren wijd open,
maar u hebt niets gehoord"
(Jesaja 42, 18-20)
Door jullie blindheid zie je niet dat sociale
kohesie niet mogelijk is zonder kulturele kohesie,
dus meestal slechts binnen een Gemeenschap waarin eenieder dezelfde
taal spreekt;
Door jullie blindheid zie je niet dat openheid op de wereld een
ruimte vereist waar men onbedreigd thuis is en van waaruit men
met vertrouwen de wereld tegemoet kan treden;
Door jullie blindheid zie je niet dat de sociaal-ekonomische problemen
een verschillend beleid vergen voor Vlaanderen en Wallonië;
Door jullie blindheid zie je niet dat Vlaanderen geen stem heeft
in Europa zonder een volwaardige lidstaat te zijn, dit wil zeggen
zonder onafhankelijkheid;
Door jullie blindheid zie je niet dat een normale relatie met
Wallonië niet mogelijk is zonder voorafgaande scheiding,
en vrijwillige samenwerking meer baat dan een gedwongen huwelijk;
Door jullie blindheid zie je niet dat de promotie van onze Vlaamse
produkten in het buitenland als belgische produkten onze uitvoer
alleen maar schade toebrengt
Door jullie blindheid zie je niet dat voor de franstaligen alle
middelen goed zijn om Brussel etnisch te zuiveren van de Vlamingen
en dat een versoepeling van de nationaliteitswetgeving op de eerste
plaats daartoe strekt;
Door jullie blindheid zie je niet dat een goed bestuur in het
belgische zogenaamd federale kader onmogelijk is;
Door jullie blindheid zie je bovenal niet dat België geen
echte demokratie kan overleven.
Dit is de essentie van onze analyse: België
kan geen demokratie verdragen. Bij deze waarheid verbleekt alle
trikolore gekte. Meer demokratie betekent noodzakelijk minder
België. En omgekeerd : meer Vlaanderen zullen wij slechts
bereiken door meer demokratie.
De rationele analyse
Dit was al deel van de boodschap op de vorige meeting. Een herhaling van mijn analyse van toen zal ik U besparen.
Heeft men die essentie willen zien, die boodschap willen horen ? De analyse is sindsdien niet weerlegd. Een rationele repliek is er niet gekomen.
O ja, we hebben wat antinationalistische
kreten gehoord.
We hebben de lof gehoord van de belgische wanstaltigheid.
We hebben het misbruik gehoord dat men maakt van de oorlog.
We hebben de lijkenpikkers gehoord die de Kosovaarse lijken benutten
voor belgische doeleinden.
Maar geen rationele repliek.
In tegendeel. Internationaal begint men eindelijk in te zien dat niet het recht der volkeren om over hun eigen lot te beschikken maar de miskenning ervan leidt tot oorlog en humanitaire rampen.
In eigen land schrijft Dirk Achten "Achter België". Hij ontleedt haarscherp het belgische Probleem. Hij roept ons op om eindelijk wat meer ambitie te hebben en voorbij België te denken.
Ik lees de genoemde VEV-studie. Zij leidt tot de konklusie - al durft men dat niet te duidelijk zeggen - dat de toekomst ligt bij relatief kleine, onafhankelijke staten met een grote kulturele homogeniteit.
Ik hoorde de joods-amerikaanse wijsgeer Michael Walzer de Multatuli-rede houden te Leuven. In Thick and Thin. Moral argument at Home and abroad" schrijft hij : "Multinationale staten zijn niet het produkt van een demokratische politiek. Zij zijn het produkt van een pre- of antidemokratische politiek."
Ik lees vorige maand in Der Spiegel professor Timothy Garton Ash, die in Oxford geschiedenis doceert, en vaststelt dat, of men dit graag heeft of niet, demokratie maar funktioneert voor zover men dezelfde taal spreekt, en toevoegt dat ook België steeds minder aan die wet ontsnapt.
Het buitenland ziet wat wij door onze blindheid
niet zien. Wij leven niét in goede staat omdat de demokratie
wordt opgeofferd aan het voortbestaan van België. En daardoor
leven wij in een staat van chantage.
Een staat van chantage
Wat moet men immers niet doen om die staat
in stand te houden ? Blijkt niet steeds weer dat deze maar in
stand kan worden gehouden door immorele praktijken ?
Is het niet immoreel om te weigeren Vlaanderen en Wallonië
een apart sociaal-ekonomisch beleid te laten voeren en daardoor
tienduizenden nodeloos werkloos te houden ?
Is het niet immoreel om kost wat kost een asymmetrische regeringsvorming
te beletten en daartoe partijen door chantage te verplichten woordbreuk
te plegen ?
Is het niet immoreel om de export waar Vlaanderen van leeft te
belemmeren door de unitaire rekuperatie van de buitenlandse handel
?
Is het niet immoreel dat men op zovele domeinen demokratisering
en goed bestuur tegenhoudt omdat dit het uiteenvallen van België
zou versnellen ? omdat elke transparantie steeds meer scheeftrekkingen
ten nadele van Vlaanderen laat aan het licht komen ?
En wat is de moraliteit van politici die voor de belgische vleespotten
hun principes laten varen ?
Kiesbedrog
Voor drie jaar zei de huidige premier : " Onze staatsstructuur laat niet toe dat Vlaanderen zich ten volle ontplooit. Hoezeer we ons ook willen aanpassen aan de nieuwe tijd die op ons afkomt, we worden meegesleurd door het zuiden van het land waar een establishment onder aanvoering van de PS iedere grondige aanpassing van onze maatschappelijke en ekonomische structuren afwijst. Die afwijzing noodzaakt dat er zo snel mogelijk, liefst onmiddellijk, een grotere autonomie aan de gewesten en gemeenschappen in ons land zou worden toegekend. Die uitbreiding van bevoegdheden moet zowel de sociale zekerheid als de fiskaliteit betreffen. Ik zie niet in waarom terzake tot 1999 zou moeten worden gewacht. Wachten (...) betekent dat we ons nogmaals voor langere tijd, minstens 3 jaar, neerleggen bij het immobilisme dat het huidig sociaal-ekonomisch beleid kenmerkt en dat gedikteerd wordt door de PS vanuit het zuiden van het land. Ik zie derhalve niet in waarom verder uitstel nodig is."
Mijnheer de Eerste Minister,
kiest uw regering voor die grondige aanpassing van onze maatschappelijke
en ekonomische structuren, voor de splitsing van de sociale zekerheid
en de fiskaliteit ?
U hebt het PS-diktaat geslikt en het anti-Vlaams immobilisme in
uw regeerakkoord gebetonneerd.
Dat U uw verkiezingsbeloften begraaft in een Costa en daarmee onvervreemdbare rechten van de Vlamingen, wat kost'dat aan het Vlaams onderwijs, wat kost'dat jaarlijks aan de Vlaamse belastingbetaler, wat kost'dat aan tijdverlies en gemiste kansen omdat de macht niet snel genoeg kon worden binnengehaald ?
Mijnheer de Eerste Minister,
voor de verkiezingen zeiden uw affiches : Ons land kan beter.
Vandaag zeg ik U : Ons land kan beter. Ons land verdient beter.
Maar herinnerde Herman Suykerbuyk ons niet
aan het woord van André Demedts:
"De trouwen hebben geen macht, de machtigen kennen geen
trouw ?"
En Jesaja zei :
"De wachters van mijn volk zijn blind
en zijn van kennis verstoken
Zij zijn als honden, met stomheid geslagen,
niet tot blaffen in staat;
zij liggen hijgend op de grond
en zijn op hun rust gesteld.
het zijn vraatzuchtige honden,
verzadiging kennen zij niet
(...) belust op eigen baat, allen, tot de laatste man".
(Jesaja 56, 10-11)
Maar - met Wies Moens - wil ik "Slechts
op dit ene gaarne roemen, geen enkele macht te hebben toebehoord
die 't mensenhart houdt voor een koopbaar ding".
Zelfbestuur
De Vlaamse Beweging zal de horzel blijven
in het vel van "het volk dat blind is en toch ogen heeft
en de doven, die toch oren hebben" (Jesaja 43, 8).
Zelfbestuur blijft ons eerste doel.
Neen, de Vlaamse Beweging is niet blind
voor de andere maatschappelijke problemen.
Een onafhankelijk Vlaanderen is geen doel op zichzelf. Het is
een middel om vrijheid en vrede te brengen, welvaart en zekerheid,
inspraak en kulturele ontplooiing. Dit zijn universele menselijke
waarden.
Zij worden evenwel niet waargemaakt door eenvormigheid op te leggen,
maar door elke mens, elk gezin, elk dorp, elk volk en elke beschaving
een eigen ruimte te geven om zich met wederzijds respekt voor
de ruimte van de anderen te ontplooien.
Onafhankelijkheid alleen is geen voldoende
voorwaarde voor een goed werkende demokratie, ekonomische welvaart
en kulturele rijkdom.
Maar het is vandaag wel een noodzakelijke voorwaarde. Vandaag
de dag is een Vlaamse Staat in een Europese statenbond zowel een
ekonomische als een politieke - demokratische als een kulturele
noodzaak. De realiteit van vandaag is dat wij enkel als volwaardige
lidstaat van de Europese Unie onze toekomst kunnen veiligstellen.
Wij willen een Europees en geen belgisch Vlaanderen, en dus een Europese lidstaat en geen belgisch gewest.
Zoals de andere lidstaten moet Vlaanderen in laatste instantie zélf beslissen welke bevoegdheden het zelf wil uitoefenen, en welke het aan de Europese Unie of aan andere confederale samenwerkingsverbanden wil overlaten, bijvoorbeeld samenwerkingsverbanden met Noord-Nederland en/of Wallonië, mits ze vrijwillig zijn en niet gedwongen.
Dat Vlaanderen zal een solidaire Europese
partner zijn, een stabiel land, dat zijn bondgenootschappen niet
verbreekt.
Separatisme ?
Is dit dan separatisme ?
Wat is separatisme ?
Mag ik misschien eerst de historische waarheid in eer herstellen ? De waarheid dat de belgische Staat is ontstaan uit separatisme, dat zij tot stand is gekomen op een ongrondwettige wijze, dat dit geschiedde door de drijverijen van de aktivisten van die tijd, die met de Franse bezetter hadden gekollaboreerd, maar anders dan de Vlaamse aktivisten honderd jaar later, nauwelijks enige repressie mochten ondervinden, en die er daardoor in konden slagen een staatsgreep te plegen met de steun van de franse legers, en zichzelf zonder enige legitimiteit tot Voorlopig Bewind te benoemen.
Hieraan mag wel even worden herinnerd wanneer ik hoor dat Vlaamse leiders het overleven van het belgische zogenaamde federalisme verdedigen met de woorden "Ik ben geen separatist", als een holle akte van geloof die moet worden afgelegd om in de media te worden gehoord. Niet gehinderd door historisch bewustzijn, beseffen zij niet dat zij daardoor aan de belgische Staat elke legitimatie ontnemen.
Ik zeg hen : als U inderdaad geen separatist bent, maak dan een einde aan dat separatisme, maak een einde aan de belgische afscheiding, trek de onafhankelijkheidsverklaring van 4 oktober 1830 in, trek de vervallenverklaring van de Oranje-Nassaus van 24 november 1830 in, en, minder symbolisch misschien, maar dag aan dag belangrijker, voer een beleid dat de Zuidelijke Nederlanden dichter bij de Noordelijke brengt, het enige beleid dat onze toekomst in Europa en de wereld kan veilig stellen.
Inderdaad, elke beslissing, weze het een belgische of een Vlaamse, die ons Zuid-Nederlanders verwijdert van het Noorden, is een voortzetting van dat separatisme. Laat ons dus een kat een kat noemen en dát separatisme bestrijden.
Er zijn genoeg recente voorbeelden van :
- een Waalse minister-president die bij de Noord-Nederlandse premier
Kok gaat pleiten
tegen de aanleg van de Ijzeren Rijn;
- de sabotage van het huwelijk tussen de Generale Bank en een
Noord-Nederlandse bank,
separatisme dat door het Hof werd geleid en werd beloond werd
met een grafelijke titel;
- een wijziging van het spooraanbod dat de goede verbindingen
met Noord-Nederland afschaft
en die met Frankrijk uitbouwt;
- een hervorming van het gerecht die ons nog verder verwijdert
van het Noord-Nederlandse model
en nog meer Franse toestanden invoert;
- federale blokkering van alle pogingen van de regering-Van den
Brande om het Vlaamse sociale en ekonomische beleid meer op het
Noord-Nederlandse af te stemmen;
- een nieuwe federale regering die ons buitenlands beleid en onze
ontwikkelingssamenwerking
weer op de frankofonie gaat afstemmen.
En op 27 september, de dag die de franstaligen
tot feest hebben uitgeroepen omdat die dag in 1830 een zootje
ongeregeld, gedekt door de Franse legers, het wettige Nederlandse
leger zou hebben verdreven uit het park van Brussel, de dag van
het imperialisme van de Franse Gemeenschap, die dag moet een Vlaamse
regering niet de franstaligen paaien, maar het kompas stevig op
het Noorden gericht houden en de dialoog met de Noordelijke Nederlanden
opstarten.
Noodzaak staat te zijn in Europa
Een beetje kennis van hedendaagse politiek en ekonomie is immers voldoende om te weten dat in een tijd van globalisering de beste toekomst is aan dié landen die een duidelijke kulturele identiteit paren aan intense uitwisseling met de hele wereld en een strategie van goed gekozen allianties onder gelijken.
Een beetje kennis van aardrijkskunde en geschiedenis is nochtans voldoende om te weten dat onze beste bondgenoot Noord-Nederland is, gevolgd door de Skandinavische landen, Ierland, Schotland en Engeland, Zwitserland en Oostenrijk. Enkel een politieke samenwerking met deze bondgenoten, en ja, ook met Wallonië, geeft ons de mogelijkheid onze belangen veilig te stellen in het voortschrijdende Europa van de groten.
Vooral met Noord-Nederland moeten de banden
worden aangehaald.
Laat samengroeien wat samenhoort, niet overhaast, maar wel in
een hogere versnelling dan vandaag.
Ik weet het, voor déze uitwisseling tussen Noord en Zuid
kan er niét kwistig met koninklijk manna worden omgesprongen,
en bestaan er geen Fondsen met prinselijke namen ... Want zij
die beweren bruggen te willen slaan, kultiveren daarmee het ravijn
tussen Essen en Roosendaal.
Aangezien België aldus volhardt in de separatistische boosheid, hebben we eerst een Vlaamse soevereiniteit nodig om de historische vergissing van 1830 recht te zetten.
"Trek uit haar weg, mijn volk,
om niet te delen in haar zonden
en niet getroffen te worden door haar plagen"
(Apokalyps 18, 4).
Wij worden evenwel bestuurd door een bewind dat erop is gericht ten koste van véél een belgische konstruktie in stand te houden, niét om er iets mee te doen - een belgisch toekomstprojekt bestaat al lang niet meer en zal nooit meer tot leven komen -, maar enkel om de Vlaamse emancipatie, een Verbond met de Noordelijke Nederlanden en bondgenootschappen met gelijkgezinde naties tegen te houden. België is het enige land van Europa dat erom smeekt zo snel mogelijk van zijn bevoegdheden te worden verlost, maar deze niet aan zijn kinderen, Vlaanderen en Wallonië, gunt, neen, deze bevoegdheden juist wil overdragen aan machten die moeten verzekeren dat de Vlamingen nog meer worden geminoriseerd.
In het steeds belangrijker wordende Europa
heeft Vlaanderen geen stem, zolang niet eerst een kompromis met
de franstaligen is gesloten. Veel beter ware het de 3 stemmen
waarop wij in de Unie recht hebben afzonderlijk te kunnen gebruiken,
en ons stemgedrag af te stemmen met Noord-Nederland.
Welk Europa ?
De Vlaamse regering heeft zopas gevraagd een zelfstandige inspraak van Vlaanderen in Europa op het gebied van de Vlaamse bevoegdheden op de Europese top te agenderen. Dit is niets meer dan vragen dat Europa eindelijk de belgische Grondwet van 1994 zou eerbiedigen.
Maar wat gaat onze Minister-President doen als de federale regering dit niet hard maakt ? Gaat hij zich echt gedragen als De Waal, die als het om wezenlijke belangen van zijn land gaat de hogere normen wel degelijk naast zich neer legt ?
Onder het mom van "een Europa van de burgers" wil men op die Europese top intussen de grondvesten van de levende demokratie slopen en plant men een centralistische hervorming die de kleine volkeren monddood moet maken. Tegen dat Europa verzet ik mij, evenzeer als tegen een centralistisch België of een centralistisch Vlaanderen.
De Vlaamse Beweging kiest tegen een
Europa dat de demokratie fnuikt door de nationale Parlementen
buitenspel te zetten, en voor een Europa dat de kulturele
identiteit van de vele volkeren eerbiedigt.
Ook buiten Europa moet Vlaanderen kiezen voor een beleid dat uitgaat
van het zelfbeschikkingsrecht van de autochtone volkeren.
Welk Vlaanderen ?
Op binnenlands vlak kies ik voor een sociale
rechtsstaat met de grootst mogelijke ruimte voor vrijheid van
persoon, gezin, vereniging en kleine gemeenschappen.
Vlaanderen mag geen klein België worden, en nog minder een
miniversie van de ene en ondeelbare Franse republiek. De deelname
van de burger aan het bestuur moet ernstig worden versterkt, evenals
de autonomie van de lokale gemeenschap, vooral de gemeente. Behoorlijk
bestuur moet een aanzet zijn voor duurzame ontwikkeling.
Wij moeten ook werken aan ons civisme, aan verrijking van onze
kultuur door versterking van het eigene en uitwisseling met het
andere. Onze kulturele identiteit is minder een feit dan wel een
opdracht die moet worden waargemaakt.
Wij moeten ons verleden in ere houden door het te her-denken,
niet door er ons in te koesteren. Onze belforten moeten niet dienen
om ons te verschansen, maar om beter vooruit te zien op de wereld
die op ons afkomt.
Vlaanderen moet een huis zijn met vele kamers, waar kunst en vrijheid
bloeien. Respekt voor diversiteit moet gepaard gaan met het behoud
van sociale kohesie.
De Vlaamse Beweging wil wel dat
ook de vraag wordt gesteld : welk Vlaanderen ? En welke wereld
?
Zoals Van Wilderode dichtte :
De wereld die wij willen is een landschap
dat onbeschadigd neerligt in de zomer
verzonken in de spiegels van zijn stromen
De wereld die wij willen is een Vlaanderen
verlost van velerlei onvrijheid en bevoogding,
weer vaderhuis voor zijn verstrooide kinderen
De wereld die wij willen is Europa
uit zoveel eeuwen ongeduld verzameld
en toegezegd aan wie geen wanhoop kennen.
Maar de Vlaamse Beweging weigert te aanvaarden dat er maar één correcte invulling zou zijn van Vlaanderen, Europa of de wereld. Daarom is het is niet de taak van de Vlaamse Beweging als geheel om veel verder te gaan dan de genoemde krijtlijnen en een welbepaalde invulling van de Vlaamse autonomie als de enig juiste op te leggen. Wel dient ieder die van de Beweging deel uitmaakt te worden aangezet om zich daarvoor elk naar eigen vermogen te engageren.
Als geheel zullen wij de luis blijven in
de pels van de Vlaamse schoothondjes.
Als geheel willen wij bovenal een duidelijk perspektief bieden.
Daarom vechten wij -
" zolang ons hart nog slaat -
tot het vaderland bestaat -
waarin straks (onze) zonen -
beter zullen wonen" (A. van Wilderode)
Stap voor stap ?
Misschien zal dit doel stapsgewijze moeten worden bereikt. Maar dan zijn onze prioriteiten duidelijk : de defederalisering van de sociaal-ekonomische en fiscale hefbomen met splitsing van de sociale zekerheid, en de versterking van de bevoegdheden van de Vlaamse Gemeenschap in Brussel. Minstens moeten de Brusselaars kunnen kiezen voor de Vlaamse sociale zekerheid. Als de Costa daar niet toe dient, dient ze tot niets, tenzij dan een schaamlapje te zijn voor verbroken verkiezingsbeloften.
Stap voor stap vooruitgaan kan geen kwaad, zolang de stappen maar groot genoeg zijn en snel genoeg worden gezet, en zolang ze ons niet beletten om verder te denken, Achter België.
Als Vlaanderen Europees wil worden, kan het niet belgisch blijven.
Dat is geen terugplooien op zichzelf, integendeel.
Het is alleen het wegsnoeien van een overbodig en schadelijk tussenniveau
tussen Vlaanderen en Europa, een niveau dat ons verhindert om
een Vlaamse stem te laten horen en onze belangen te verdedigen,
een niveau dat ons verhindert om Brussel een normale plaats te
geven, een niveau dat ons verhindert om tot normale verhoudingen
te komen met Wallonië en onze andere buurlanden, en niveau
dat ons hindert om de banden met Nederland aan te halen.
Het is een stap om een einde te maken aan onze kollektieve schizofrenie,
aan ons minderwaardigheidskomplex, aan de neiging om in onwaarheid
te leven, aan het opgeven van alle idealen voor het "haalbare"
en het "kompromis", omdat onze staat van chantage geen
waarheid, geen idealen en geen demokratie kan verdragen.
Vlaanderen - Wallonië
Het is een stap om de waardigheid van Vlaanderen én van Wallonië te herstellen. Want weet gij dan niet, Waalse broeders, zoals Max Havelaar zei aan de hoofden van Lebak :
"Niet in het snijden der padie is de vreugde : de vreugde is in het snijden der padie die men geplant heeft. En de ziel des mensen groeit niet van het loon, maar van de arbeid die het loon verdient".
Daarom herhaal ik hier vandaag, opdat het duidelijk genoeg zou klinken : Waalse vrienden, laat ons scheiden.
Op 4 januari 1790 heeft het toenmalige Parlement
van Vlaanderen op de Vrijdagmarkt van mijn vaderstad de onafhankelijkheid
uitgeroepen. Ook uw landen, Waalse vrienden, hebben in die periode
elk hun onafhankelijkheid uitgeroepen. Tegelijk hebben uw landen
en de onze vrijwillig een konfederale samenwerking op poten gezet.
Waarom zouden we dat niet opnieuw doen ? Laat ons op de Vrijdagmarkt
te Gent onder het standbeeld van Jakob van Artevelde die onafhankelijkheidsverklaring
herdenken.
Waarom zouden onze landen en de uwe, Vlaamse en Waalse vrienden,
dit niet herhalen ?
Stop die angst voor de vrijheid.
Dan zullen onze beide volkeren bloeien;
Dan zal het wantrouwen tussen ons wegvallen;
Dan zullen onze belforten U als gasten noden en uw beiaarden ons;
Dan zullen onze goede steden fier met elkaar wedijveren;
Dan zullen onze sportploegen en de uwe om Europese bekers strijden;
Dan zullen de bruggen tussen onze landen stevige pijlers hebben
van waaruit zij kunnen vertrekken;
Dan zullen uw hanen en onze leeuwen broederlijk naast elkaar wapperen.
Let freedom ring
! Laat de vrijheid schallen
Het zal schallen aan de Maaskant
Het zal schallen aan de Dijle
Het zal schallen aan de Zenne
Het zal schallen aan de Schelde
Het zal schallen aan de Leie
Het zal schallen in de Westhoek,
Het zal schallen aan de Vlaamse kust
Vlaanderen is vrij - Vlaanderen Staat in Europa.
Vrijtekening : informatie op deze bladzijden is geen officiële KU Leuven informatie en kan geen aanleiding geven tot enige aanspraak jegens de auteur of verstrekker.
Disclaimer: Information provided here does not reflect official KU Leuven viewpoints nor gives rise to any claim against the author or provider