Hieronder vindt U de tekst van een interview afgenomen naar aanleiding van de uitreiking van de Prijs voor de vrijheid aan Matthias Storme op 27 januari 2005.
De tekst van de eigenlijke lezing vindt U op http://www.storme.be/vrijheidsprijs.html
Daar vindt U ook sommige reacties van derden, en eventuele replieken daarop.
----------------------------------------------------------------------------------------------
DISCRIMINATIE ALS FUNDAMENTELE VRIJHEID
Matthias Storme geïnterviewd door Peter de Roover, verschenen in't Pallieterke van 1 maart 2005
De klassiek-liberale denktank Nova Civitas rond de Gentse professor
Boudewijn Bouckaert reikte enkele weken geleden haar Prijs van de Vrijheid
uit aan Matthias Storme. Die wil mensen huldigen die zich bijzonder inzetten
voor de verdediging van de persoonlijke vrijheid. Vorig jaar kreeg de
Nederlandse politica Ayaan Hirsi Ali die prijs. De laureaat van dit jaar
shockeerde de goegemeente door in zijn toespraak de vrijheid om te
discrimineren "het fundamenteelste aller vrijheden" te noemen. Het leverde hem
weer de nodige schimpscheuten op, waarbij zijn tegenstanders hun gebrek aan
inhoudelijke argumentatie probeerden te compenseren met verbale
brutaliteiten. Wij bezochten deze intellectuele woelwater op in zijn Gentse
biotoop.
Er verrijst een nieuwe vleugel aan zijn woning. Storme kijkt met twinkelende
ogen naar de gang die beide delen van de woning verbindt en geniet nu al van
het idee dat de lange blinde muur zal dienen voor ruime boekenkasten. De
verzameling van duizenden titels die het huis bijna doen kreunen kan weer
stevig worden aangevuld worden. Maar professor Storme verstopt zich niet in
zijn gekoesterde boeken. Hij betreedt graag het intellectuele strijdtoneel,
ook en liefst waar anderen terugschrikken om na A ook B te zeggen. Storme
laat er graag het hele alfabet op volgen.
't P: Discriminatie uitroepen tot het fundamenteelste mensenrecht: leeft
Storme van de provocatie?
MS: Die titel was zeker bedoeld als aandachtstrekker, maar ik meen het ook
echt. Het is dus geen goedkope provocatie. We moeten in onze persoonlijke
levenssfeer de vrijheid behouden om te discrimineren. Een private
organisatie zonder monopoliepositie moet vrij zijn te beslissen wie ze
aanvaardt en wie niet. Vakbonden bijvoorbeeld kunnen die vrijheid niet
opeisen. Het kartel van de drie erkende vakbonden vormt een monopolie. Je
kan geen nieuwe vakbond oprichten. Er bestaat een numerus clausus. Aangezien
die overheidstaken uitvoeren, zoals het uitbetalen van
werkloosheidsvergoedingen, moet het hen verboden worden leden uit te sluiten
wegens hun politieke overtuiging. Maar in private verhoudingen heb je het recht
eigen voorkeuren niet te moeten verantwoorden aan de overheid.
't P: Dus moet de burger de vrijheid hebben een allochtoon te weigeren als
huurder?
MS: Het vertrekpunt is al mis. De wet bepaalt hoe je eigendom verkrijgt,
maar gaat over de schreef als ze eist dat een eigenaar het gebruik van zijn
eigendom moet rechtvaardigen. Door een voorkeur te hebben voor iemand op een
andere, wordt die laatste niet in z'n rechten beknot. Niemand heeft een
afdwingbaar recht op dat appartement. De eigenaar moet wel het recht hebben
zelf te bepalen wie hij als huurder aanvaardt, zonder die keuze te moeten
verantwoorden.
't P: Nu mag je iemand alleen weigeren omdat die de huur niet kan/wil
betalen.
MS: Inderdaad, men mag dus niet discrimineren op basis van huiskleur, maar
wel op basis van de dikte van de portefeuille. Alleen het mercantilisme
wordt nog aanvaard als criterium om te bepalen wie je wel of niet als
huurder toelaat. Dat die discriminatie wettelijk wel wordt geaccepteerd,
bewijst de materialistische levensopvatting die achter de hele
anti-discriminatiewet schuilgaat. Wie andere criteria dan geld belangrijk
vindt, wordt beknot. Trouw, sympathie of loyauteit mag je niet meer
belangrijker vinden. Dat zijn subjectieve waarden die in verdrukking komen.
Waarom zou een werkgever geen voorkeur mogen hebben voor een sollicitant die
een groot gezin moet onderhouden en het loon meer nodig heeft dan anderen?
Met deze wetgeving dreigt hij zich te moeten verantwoorden voor een rechter
als hij die keuze maakt. De wetgever reduceert de menselijke
handelingsvrijheid tot het calculeerbare, het objectief bewijsbare.
't P: Doet het recht dat niet per definitie?
MS: In zekere mate wel en daarom is een goed rechtssysteem heel zelfbeperkend. De
wetgever bepaalt het kader en daarbinnen laat het de burger vrij. Zonder
recht bestaat er bijvoorbeeld geen vrije markt. De wet bepaalt dat je
contracten moet naleven en hoe je eigendom verkrijgt. Maar de inhoud van dat
contract bepaal je zelf. Als de wetgever dat ook te veel gaat voorschrijven,
wordt de vrijheid gefnuikt.
't P: De anti-discriminatiewet gaat daar volgens u in de fout.
MS: Ze is absoluut bemoeiziek. Quota invoeren voor migranten op de
arbeidsmarkt is een veel kleiner kwaad. In Frankrijk moeten bedrijven een
bepaald percentage gehandicapten in dienst nemen. De bedrijven die dat
quotum niet halen, moeten een bijdrage leveren aan een fonds dat mensen met
een handicap aan een job helpt. Dat idee is aantrekkelijk. De overheid stelt
zich tot doel om iedereen kansen te geven op een baan en de privé-personen
die kiezen om die taak mee te helpen uitvoeren, krijgen een
belastingskorting. Maar hun vrijheid om te kiezen wie het bedrijf wel of
niet in dienst neemt, blijft onaangetast.
Wanneer de overheid echter de etnische afkomst als bepalend criterium gaat
hanteren, openen we de doos van Pandora. Daar zit apartheidsdenken achter.
Wie gehandicapt is, kampt met een individueel probleem dat hinderlijk kan
zijn om bepaalde jobs te vinden. Dat is ook zo voor wie laaggeschoold is.
Daar bestaat een directe band met de tewerkstellingskans. Beweren dat je
minder kans maakt wegens je etnische achtergrond is een gevaarlijke
redenering. Alsof je afkomst je talenten zou bepalen. Is het een probleem om
je brood te verdienen als je allochtoon bent? Een gebrek aan talenkennis,
meer bepaald van de streektaal, of lage scholing: dat zijn individuele
mankementen die een hinderpaal vormen. Als bepaalde godsdiensten, zoals de
joodse, meer stimuleren om te studeren dan andere, moet de overheid dat dan
gaan sanctioneren? Een beleid dat alle mensen de kans geeft om hun talenten
te ontplooien, is verdedigbaar. Maar sommige groepen speciale rechten
verlenen, is een brug te ver.
't P: Men kan opwerpen dat de Vlaamse Beweging speciale rechten wil voor de
Vlamingen in Brussel.
MS: Dat klopt niet. Wij willen een mate van autonomie voor die groep. Het
hoort tot de essentie van die zelfstandigheid dat de Vlaamse overheid een
eigen beleid voert dat kan afwijken van dat van de Franstaligen. Maar het
zou ongepast zijn als de Brusselse gewestelijke overheid aparte rechten zou
verlenen aan bepaalde groepen ten nadele van de anderen. Vandaag worden
mensen die opkomen voor gelijke rechten voor iedereen daarvoor
gesanctioneerd. Rocco Buttiglione werd afgewezen als EU-commissaris omdat
hij tegen aparte rechten voor specifieke groepen is. Hij werd geslachtofferd
wegens zijn verdediging van gelijke rechten.
We mogen ook de duivelse logica van de groepsrechten niet uit het oog
verliezen. We merken dat die meestal werken ten voordele van de sterken uit
de zwakke groep, die geen specifieke steun nodig hebben, ten koste van de
zwakken uit de sterke groep. Zit je toevallig in een zogenaamde zwakke
groep, dan krijg je voorrechten, ook als je die niet nodig hebt. Ik denk
bijvoorbeeld aan vermogende 60-plussers die gratis met het openbaar vervoer
rijden, terwijl iemand met een laag loon die jonger is wel het volle pond
moet betalen.
't P: U ziet ook discriminatie in de anti-discriminatie.
MS: Je moet tot een georganiseerde en erkende 'minderheid' behoren. We
kennen de symbolische achterstandsgroepen: vrouwen, vreemdelingen en homo's.
Maar wie om politieke redenen uit een vakbond wordt gezet, heeft geen
verweer. Omdat dan een politieke stroming wordt benadeeld die niet het geluk
heeft 'erkend' te zijn als slachtoffer. De grote strijders tegen
discriminatie discrimineren vlot als ze een ongelijkheid invoeren in de
overheidsfinanciering van politieke partijen.
't P: Discriminatie loert overal. Volgens u discrimineert de actie Tsunami
12/12 ook.
MS: Het is aangetoond dat er nu middelen naar Zuidoost Azië vloeien, die
anders aan Afrikaanse projecten zouden besteed worden. Dat gebeurt zeker
niet op basis van objectieve gegevens, maar omwille van gevoelens en
emoties. Dat gaat in tegen de geest van die anti-discriminatiewet. Zelfs
onze politiek correcte media hebben mensen aangezet een extra inspanning te
doen om geld te geven, wetende dat dit globaal ten koste gaat van grotere
sukkelaars. Een extra inspanning doen voor iemand discrimineert dus. Nu, ik vind
dat zoiets moet mogen. OMaar onze anti-discriminatiepolitici zouden dat moeten
aanklagen.
't P: De boswachter stroopt dus.
MS: De partijen die het voor het zeggen hebben, keurden tientallen wetten
goed, waarvan de hoogste rechtscolleges hebben vastgesteld dat ze
discrimineren. Als ze hun eigen wetten ernstig nemen, zouden ze hun eigen
financiering moeten inhouden.
't P: U vindt de anti-discriminatiewet totalitair.
MS: Uiteraard, omdat ze geen onderscheid maakt tussen de private- en de
publieke sfeer. De overheid bemoeit zich met de kern van het private
handelen: namelijk vrij kunnen kiezen. De burger wordt verplicht zich aan te
passen aan de doelstellingen van de overheid. Uiteraard moeten de
overheidsdoeleinden gerespecteerd worden. Maar we komen in een situatie dat
die zelfs niet meer ter discussie mogen gesteld worden. Daarmee wordt de
kern van de democratie uitgehold. Vroeger kwam je op de brandstapel als je
het bestaan van God in twijfel trok. Nu bestaan er andere dogma's, maar wie
ze betwist komt op figuurlijke brandstapels terecht.
't P: Maar je merkt wel dat de slinger heen en weer blijft gaan. In
Nederland worden de linkse taboes steeds meer in twijfel getrokken.
MS: Je merkt dat er gelukkig nog altijd een conservatieve reserve bestaat.
Er komt verweer als de slinger te ver uitwijkt.
't P: En dus overdrijft Storme. Het zal zo'n vaart allemaal niet lopen.
MS: Ja maar, da's de taak van een intellectueel. Hij moet waarschuwen voor
het te laat is. Je moet niet beginnen roepen als de moord gepleegd is. Ik
geloof niet in de theorie van het hellend vlak, dat de catastrofe niet meer
kan vermeden worden. Het is typisch conservatief om er van uit te gaan dat
alles omkeerbaar is. De wereld volgt geen onomkeerbare rechte lijn, zoals de
linkerzijde gelooft. Het evenwicht, de kern van het conservatieve denken, is
sterker dan we wel eens denken.
Maar we moeten ons bewust zijn van het gevaar dat die conservatieve reserves
te snel worden uitgeput. Gebruiken, waarden of feesten wortelen in wijsheden
die duizenden jaren oud zijn. Zij houden ons op het rechte pad en beschermen
tegen de neiging om ons aan te passen aan 'modes'. We zijn die conservatieve
reserves in snel tempo aan het vernielen, zonder er iets voor in de plaats
te stellen. Ooit was het hoofdprobleem dat tradities verstarden. Vandaag is
het vernielen ervan een grotere ziekte. Omdat alles tegelijk alles kan
betekenen, betekent niets nog iets.
't P: U spreekt over de rol van de intellectueel. Voelt u zich niet erg
eenzaam, als je merkt hoeveel aan zelfcensuur wordt gedaan?
MS: Ik zou het prettig vinden als ik meer publieke medestanders zou tellen.
Mocht iedereen die me in privé-gesprekken gelijk geeft dat ook openlijk
zeggen, stonden we veel verder. 'Wij' hebben de media niet in handen en in
onze samenleving waar het zeer belangrijk is om in de media te komen,
schrikken velen er voor terug om tegen de stroom in te roeien. Maar de
toestand is allerminst hopeloos. De linkerzijde zit met de handen in het
haar omdat ze veel terrein moet prijsgeven aan de kracht van de ideeën bij
de rechterzijde en bij conservatieven.
Matthias Storme mag zich dan al conservatief noemen, in het hanteren
van nieuwe informatietechnologieën mag hij bijzonder vooruitstrevend genoemd
worden. Zo geeft hij Iskander uit, een elektronische nieuwsbrief die
politiek minder correcte artikels ter beschikking stelt. Hij beschikt over
een welgevulde webstek, waar talloze teksten van zijn hand kunnen
geraadpleegd worden. (www.storme.be)